De regels voor taalondersteuning verschillen per doelgroep en per gemeente. Dat zorgt voor versnippering en onduidelijkheid, ook bij werkgevers. Veel werkgevers willen hun anderstalige medewerkers ondersteunen, maar weten niet hoe of waar ze geschikt taalaanbod kunnen vinden. Praktisch en informeel aanbod, zoals werkvloerbuddy’s, is nog te onbekend bij werkgevers. 

Taalvrijwilligers spelen een sleutelrol, maar hun inzet heeft nog geen structurele plek. Door hun inzet — net als formele taallessen — op te nemen in beleid, versterk je capaciteit, kwaliteit en continuïteit.

Ontwikkel één helder taalbeleid voor álle anderstaligen, met geoormerkt budget voor taalcoaching door vrijwilligers, en samenwerking met werkgevers als actieve partners. Zo spreken meer mensen sneller Nederlands, kunnen zij beter meedoen op de werkvloer en bouwen zij een netwerk op.

In Vlaanderen is integratie wettelijk een tweerichtingsproces. Ook Nederland zou er verstandig aan doen deze gedeelde verantwoordelijkheid te erkennen. Tienduizenden vrijwilligers zetten zich wekelijks in — thuis, in de buurt en op de werkvloer. Werkgevers bieden steeds vaker ruimte voor informele taalondersteuning.

Benut, versterk en vergroot deze bestaande infrastructuur van betrokken burgers én werkgevers als sleutel tot verbinding tussen anderstaligen en Nederlandstaligen.

Taalcoaching is geen formeel onderwijs. Laat het laagdrempelig, flexibel en menselijk blijven. Vermijd onnodige regeldruk en benut de praktijkervaring van taalvrijwilligersorganisaties om kwaliteit te borgen.

Richt een Rijksbrede visie op vrijwillige inzet in, met als uitgangspunten: het is vrijwillig, professioneel georganiseerd, en een onmisbare aanvulling op formeel taalonderwijs, zoals de inburgering.